In onze oceanen drijven 5 vuilnisbelten met kunststofafval. Deze “plastic soep” is een
bedreiging voor al het leven in de oceanen. Het is dus van belang om te onderzoeken hoe dit
kan worden opgeruimd.
Jarenlang was het bestaan van de plastic vuilnisbelten nauwelijks bekend. Ze liggen ver van drukke scheepvaartroutes en zeilers mijden deze gebieden omdat er weinig wind is.
Oceanograaf Charles Moore ontdekte de grootste afvalberg in de Grote Oceaan per ongeluk toen hij er in 1997 doorheen zeilde.
De drijvende plasticdeeltjes lijken sterk op plankton, waardoor ze vaak worden opgegeten door
kwallen. Op die manier komen ze in de voedselketen terecht. In monsters genomen in 2001
bleek de concentratie plasticdeeltjes in de plastic soep groter te zijn dan de concentratie
plankton. Veel plasticdeeltjes komen via de voedselketen terecht in de magen van vogels en
dieren. De gevolgen hiervan verschillen van vergiftiging tot verstoring van de
hormoonhuishouding bij deze dieren.
In de lezing wordt ingegaan op de gevolgen en nadat het mechanisme en de oorzaken van plastic
soep zijn verkend wordt de laatste stand van verschillende oplossingsrichtingen belicht waarbij
de verantwoordelijkheid van de burger niet onbesproken blijft.
