Ze was jong en voogd van zeven kinderen

Miep Verspagen – Metsemakers (geb.1948) woonachtig in Leveroy is een actieve vrouw. Ze groeide op als tweede kind en oudste meisje van een gezin van dertien kinderen. Haar vader werkte in de mijnbouw en runde daarnaast een klein boerderijtje. Haar moeder was tot ’s avonds laat druk in de weer voor het gezin om alles draaiend te houden.

De touwtjes moesten aan elkaar worden geknoopt en spelen was er voor de kleine Miep nauwelijks bij. Vanaf acht jaar kreeg ze de verantwoordelijkheid om met haar jongere broertje en zusje naar het consultatiebureau in het dorp te gaan. Als moeder vertelde dat ze weer in verwachting was, kon Miep moeilijk blij zijn met de komst van nog een baby. Ze dacht aan de luierwas en het werk wat daarmee gepaard ging. Het gezin kreeg het zwaar toen haar jongere zusje Truus op vierjarige leeftijd om het leven kwam.

Het leven ging verder en Miep leerde Jo kennen. Ze trouwden en gingen in Leveroy wonen. Van het prille huwelijksgeluk en de vrijheid om een eigen toekomst op te bouwen kwam al gauw niet veel terecht.  Een groot verkeersdrama voltrok toen het gezin Metsemakers met vijf gezinsleden op weg was naar een tante in Luxemburg. Onderweg sloeg het noodlot toe waarbij de moeder van Miep dodelijk verongelukte en haar zus Annelies tien dagen in coma lag en overleed. Ook de andere gezinsleden raakten gewond.

Vader bleef alleen achter en Miep was de redder in nood. Zeven dagen per week waste, poetste en kookte ze voor het gezin. Miep was de zorg en toeverlaat van vader. Er moest voogdij gezocht worden voor zeven van de minderjarige kinderen. Miep werd aangewezen want ‘het stelde niet veel voor’, zo werd gezegd. Het voelde echter gaandeweg voor haar als een grote verantwoordelijkheid die op haar schouders drukte en die ze iedere dag met zich meedroeg. Want wat zou er gebeuren als vader iets overkwam?

Miep heeft nadat ieder zijn/haar weg had gevonden bijna veertig jaar vol overgave als peuterspeelzaalleidster gewerkt. Nu is ze met pensioen en begin zeventig jaar. Ze komt nog steeds bij zeven á acht personen regelmatig over de vloer om te helpen in het huishouden. “Zolang deze mensen  nog zo blij zijn dat ik kom en ik het nog kan, blijf ik dit doen. Om te ontspannen, ander vrijwilligerswerk te doen of samen te fietsen heb ik nog genoeg tijd over”, zegt ze. Miep is enorm actief en onvermoeibaar. Haar verleden heeft een verantwoordelijkheidsgevoel laten groeien dat nauwelijks grenzen kent. Ze ontwikkelde compassie en empathie die voor velen ondenkbaar is. Haar motto voor andere vrouwen is: Wat je overkomt daar moet je het beste van maken. Je hebt geen keuze!

(Miep en Jo hebben drie volwassen kinderen en twee achterkleinkinderen)

Ga terug