Vluchtelingenwerk

Projectgroep ZIN interviewde Chiara (achternaam bekend bij de redactie) over haar vluchtelingenwerk op Lesbos. Wat ons raakte? Ontmoeting en verbinding staat bij alle vrouwen centraal! Ook bij gevluchte vrouwen. Lees je mee?

Tijdens een gesprek over hun vakantieplannen, kreeg Chiara (35 jaar) van haar zus Laura een goede tip: Lesbos. Laura was een paar jaar geleden met haar vriend op het Griekse eiland Lesbos op vakantie en vertelde enthousiast over haar belevenissen. Geen vakantie zoals wij die voor ogen hebben: met het vliegtuig naar een romantisch strandje, lekker zonnebaden, zwemmen, luieren, chic hotel, dineren in gezellige restaurants, met alle mogelijke comfort. Nee, het werd een vakantie bij Nikos en Katerina op Lesbos, oprichters van en vrijwilligers bij homeforall (https://homeforall.eu). Vluchtelingenwerk bij een ngo, dat is een niet-governementele-organisatie, oftewel een plaatselijke vrijwilligersgroep. Het echtpaar Nikos en Katerina hebben in 2014 spontaan besloten, de vluchtelingen te helpen.  In hun restaurant is een ontmoetingsplek ontstaan waar iedereen een warme maaltijd en een luisterend oor kan verwachten.

De voorbereiding voor deze reis nam weken in beslag want Chiara en Gerard wilden zo veel mogelijk spullen in hun busje meenemen. Spullen die ze bij familie, kennissen en vrienden hadden bij elkaar gebedeld om ze aan de vluchtelingen op het Griekse eiland Lesbos uit te delen. Warme kleren, kinderwagens, luiers, verzorgingsproducten zoals bijv. shampoo – aan alles wat voor ons vanzelfsprekend beschikbaar is, is in een vluchtelingenkamp enorme schaarste.  Chiara vertrok samen met haar partner Gerard in een oude Ford Transit richting Lesbos. Een reis van bijna 2.800 km, van Maastricht naar het eiland Lesbos. Toen konden ze met eigen ogen zien hoe armzalig de mensen daar wachtten op betere tijden. Het vluchtelingenkamp Moria was berucht om de schrijnende toestanden. Voor eten moesten de mensen urenlang in de rij staan, er was geen (schoon) water. Vrouwen en meisjes werden lastiggevallen. De informatieverstrekking over de asielprocedure was ontzettend onduidelijk, de meesten wachtten een jaar op een gesprek waarbij beoordeeld werd of ze door mogen naar een land binnen de Europese Unie of niet.

Een vakantiedag van Chiara en Gerard in Moria:

Met een busje haalden ze mensen in het vluchtelingenkamp op en brachten ze naar het restaurant van Nikos en Katerina. Even naar een veilige plek waar ze vriendelijk en gastvrij werden ontvangen, door Nikos en Katerina en een aantal vrijwilligers, waaronder Chiara en Gerard. Een warme maaltijd en daarna gezellig samenzijn, even kwijt kunnen waarmee je zit, een (kaart)spel, zingen, dansen – zich even als volwaardig mens voelen. Aan bepaalde dagen konden ze bijvoorbeeld Engelse lessen volgen, waarvan velen graag gebruik maakten. De mensen namen graag deel aan deze uitstapjes en spraken hun dankbaarheid ook openhartig uit.

‘Homeforall’, de vrijwilligersgroep van Nikos en Katerina, was ook een samenwerking aangegaan met Connect-by-music. Deze vrijwilligers gaven muzieklessen aan vluchtelingen die in kampen leefden, ook in het restaurant van Nikos en Katerina – uiteraard met een warme maaltijd! Soms volgden ook concerten.  Gerard en Chiara waren er om de mensen van het kamp naar de repetitieruimte vervoeren. Deze ritten waren heel fijn. Zo ontstonden soms heel diepgaande gesprekken en kregen ze een indruk van hun leven, hun zorgen en noden.

Hoe zit het met de vrouwen?

Vrouwen uit moslimlanden zijn het niet gewend, in het bijzijn van mannen bijv. te dansen. Daarom werden er regelmatig etentjes alleen voor vrouwen (je kunt dit vergelijken met een ZijActief-avond) georganiseerd. Dan konden ze een avond lang zingen, dansen en eten en de dagelijkse sleur van het kampleven ontvluchten.

In Moria zijn verschillende ngo’s (niet-gouvernementele-organisaties) actief. Dit zijn plaatselijke vrijwilligersgroepen. Ze willen allemaal bijdragen deze vluchtelingen (door de overheden vergeten mensen) hoop te geven in hun uitzichtloze situatie. Chiara zei: ‘stel je voor, in je eigen land is oorlog, je voelt je niet meer veilig, je zoekt ergens anders een veilige plek, maar nergens ben je welkom. Hoe triest is dit? Dat kun je toch niet zomaar naast je neerleggen, die mensen moet je toch helpen, al is het maar met een fijn gesprek of een vriendelijk gebaar! Ik ben blij en dankbaar dat wij bij Nikos en Katerina terecht zijn gekomen.’

Inmiddels zijn Chiara en Gerard al drie keer op Lesbos bij homeforall geweest. In de laatste weken was Moria vaak in het nieuws door de branden die in het vluchtelingenkamp waren uitgebroken. De situatie daar is enorm verslechterd, maar Nikos en Katerina blijven ‘hun’ vluchtelingen steunen.

Ben je ook geraakt door dit verhaal? Bezoek dan de website van Nikos en Katerina: https://homeforall.eu

 

Ga terug