Op weg naar een beter normaal

Onlangs zaten we weer aan de buis gekluisterd: de zoveelste persconferentie van premier Rutte die de ondankbare taak heeft slecht nieuws te verkondigen. Steeds meer maatregelen en beperkingen voor ons burgers. Ik zou op die momenten niet in zijn schoenen willen staan, want niemand weet wat de beste maatregelen zijn om deze pandemie tegen te gaan.

Intussen gaat ons leven door: elke ochtend gezellig de krant lezen aan de keukentafel. Manlief spoelt ondertussen zijn laatste resten slaap met een eerste kop koffie weg. ‘Vrouwen hebben kleinere hersenen dan mannen. Twee ons.’, kopt de krant. Ik lees het hardop voor. Plots is hij klaarwakker. Hij begint te doceren over de verschillen tussen man en vrouw, de redenen waarom mannen tot opperwezens worden verheven, enzovoort. Voor velen vast een bekend tafereel. Terwijl zijn monoloog langs mij afglijdt als een pannenkoek uit een teflon pan, lees ik het artikel. Uiteindelijk komen wetenschappers tot de conclusie dat vrouwen weliswaar twee ons minder breinmassa hebben, maar dat uit IQ-tests niet blijkt dat mannen slimmer zijn dan vrouwen. Het schijnt dat vrouwen hun hersenen dus beter dan mannen gebruiken, zo de stelling. Is dit misschien de reden waarom paren soms een leven lang in harmonie samenleven? Vul maar zelf in.

’s Ochtends verlopen onze dagen als vanouds, maar voor de rest van de dag is er het afgelopen half jaar veel veranderd. Onze agenda’s lopen leeg. Zelfs de Algemene Ledenvergadering van ZijActief Limburg waarin wij de 90ste verjaardag van onze vrouwenvereniging groots wilden vieren, is afgelast. vergaderingen verlopen online via ZOOM of Microsoft Teams. We zijn een stukje zekerheid en ritme van ons dagelijks leven kwijt. We voelen ons beperkt in onze vrijheid. Natuurlijk is het thuis ook gezellig, maar we missen tóch de ZijActief-avonden. Het praatje met de buurvrouw . Spontane visite krijgen zonder het aantal personen te tellen en op anderhalve meter te moeten letten! Steeds meer mensen zeggen eerlijk en hardop dat ze zich eenzaam voelen en contactmomenten missen. De veiligste oplossing blijft in dit geval een telefoongesprek of een videochat.

Toch heb ik er alle vertrouwen in dat wij het nieuwe normaal kunnen omdraaien in een beter normaal. Nu leven we in een crisis met veel beperkingen, maar laten wij de moed niet verliezen en samen ervoor zorgen dat we goed doorheen komen om daarna weer gezellige bijeenkomsten te kunnen bezoeken: ontmoeten, ontspannen en ontplooien in je eigen afdeling, op kring- en op provinciaal niveau. Samen op weg naar 100!

Aurelia Renierkens, Lid projectgroep ZIN

Herfst 2020
 

 

 

 

 

 

Ga terug