Yvonne Prickaerts uit Berg en Terblijt wint schrijfwedstrijd

Dat er wel degelijk schrijftalent aanwezig in onze vereniging, bleek uit de diverse inzendingen naar aanleiding van de schrijfwedstrijd in de vorige editie van onze ledenkrant ZijActueel. Voor de jury stak één verhaal er met kop en schouders bovenuit: het ingrijpende en meeslepende verhaal van Yvonne Prickaerts-Prevoo uit Berg en Terblijt. Zij heeft dan ook de boekenbon ter waarde van 50 euro in ontvangst mogen nemen. Lees hieronder hoe zij de inleiding over de verdwenen organisator Annie heeft afgemaakt.

Al máánden kijkt ZijActief-afdeling Herkenbosch uit naar de Week van ZijActief. Na het succes van vorig jaar staan de dames te popelen om weer een aantrekkelijk programma samen te stellen. Met het thema Boekenweek als uitgangspunt gaan de bestuursleden enthousiast aan de slag met een brainstorm. Het ene na het andere geweldige idee wordt geopperd: een workshop schrijven, een boekenruilbeurs, een boekbespreking, een workshop boekenleggers maken, een bekende schrijfster uitnodigen. Vooral dat laatste zou natuurlijk geweldig zijn, daar zijn de dames het unaniem over eens. Maar welke schrijfster zou dat moeten zijn? Heleen van Royen, Susan Smit, Saskia Noort? “Simone van der Vlugt!” roept Annie, sinds jaar en dag secretaris en superactief lid van de afdeling. Als groot fan van de schrijfster weet Annie te vertellen dat haar nieuwste boek ‘Op klaarlichte dag’ zich afspeelt in het nabijgelegen Roermond. Een extra reden dus om juist voor deze schrijfster te kiezen. Annie stelt voor om zelf de stoute schoenen aan te trekken en achter de schrijfster aan te gaan. Bij de volgende vergadering komt ze met een brede grijns binnen: het is gelukt, Simone komt!
Op 17 maart is het zover. Nog enkele minuten en dan steekt de succesvolle schrijfster van wal. Mede dankzij de actieve bijdrage van Annie is alles tot in de puntjes geregeld. In het nabijgelegen Kasteel Daelenbroeck is een sfeervolle ruimte gereserveerd waar alle gasten - leden en niet-leden – al vol spanning zitten te wachten tot de schrijfster haar entree maakt. Maar ook achter de schermen loopt de spanning hoog op: Annie hét organisatietalent achter de lezing, is spoorloos! De dames van het bestuur hadden afgesproken dat ze om half twee zouden verzamelen om alles klaar te zetten. Inmiddels is het al bijna drie uur en Annie is in geen velden of wegen te bekennen…
Ze dreigt de lezing van de schrijfster, waarnaar ze zo heeft uitgekeken, nog te missen. De andere bestuursleden hebben haar al tig keer gebeld, voicemails ingesproken, zelfs naar haar huis gereden… maar van Annie geen spoor. “Dit is echt niks voor Annie”, zegt de bestuursvoorzitter Marie bezorgd. “Wat is er in vredesnaam aan de hand?”

Marie voelt de onrust onder het bestuur en de leden en besluit de middag te openen.
Ze heet Simone van harte welkom en net op het moment dat ze de microfoon aan Simone geeft hoort ze haar gsm piepen. Piep…piep… Marie verontschuldigt zich: “Sorry, ik ben nog niet helemaal gewend aan de moderne techniek; ik had dat ding ook even uit moeten zetten.” De leden lachen omdat ze zich wel herkennen in de problematiek van Marie. Simone neemt het woord en begint haar lezing.
Marie gaat achter in de zaal staan en leest zo onopvallend mogelijk haar sms’je: ‘Annie komt vandaag niet, Alex’. Om de lezing niet te verstoren besluit ze de andere bestuursleden later op de hoogte van het sms’je te brengen.
Als Marie haar stoel wilt pakken voelt ze opeens een ijskoude hand op haar arm.
Verschrikt kijkt ze omhoog. “Annie! Jij toch?”, vraagt Marie verbaasd.
“Sst… Marie, alles oké, ik leg het straks wel uit”, fluistert Annie zachtjes. Marie knikt naar Annie en zegt: “Geniet nu maar van het verhaal van deze geweldige schrijfster.”
Simone vertelt hoe ze ertoe gekomen is om te gaan schrijven, ambitie vermengd met toeval en een vleugje geluk. Haar passie ligt vooral bij haar laatste boek, de kroon op haar werk!

Simone vertelt over de hoofdpersoon, de jonge Nathalie en haar angstaanjagend avontuur in een ogenschijnlijk vredevolle maatschappij. Annie mist geen woord van het betoog en heeft soms het gevoel dat ze alleen in de zaal zit als de doordringende ogen van Simone haar gezicht aftasten. De woorden van Simone komen keihard binnen. Simone schrijft enkel vanuit haarzelf, dat is haar kracht!
Na afloop komen de andere bestuursleden gehaast naar Annie. “Enne?”, vragen ze nieuwsgierig.
Annie voelt de druk van die ene kleine vraag. Haar mondhoek trilt ervan.
“Kunnen ze iets zien?” vraagt ze zich benauwd af. “Normaal doen!”, herhaalt Annie als een mantra tegen zichzelf. “Eerst even voorstellen aan Simone”, onderbreekt Annie de anderen. “Annie”, zegt ze en geeft Simone een hand. “Ik ben diep onder de indruk, het lijkt wel of je het allemaal zelf hebt beleefd, zo puur omschrijf je alles, knap hoor!”
“Dank je wel Annie”, antwoordt Simone. “Maar vertel eens, wat was er zo dringend dat je mijn opening moest missen?”
Annie weet dat ze het grappig bedoelt, dus lacht ze maar even hard mee met de andere bestuursleden ondanks dat haar hart als een gek tekeer gaat.
“Ja”, zegt Marie, “volgens het sms’je van Alex zou je helemaal niet meer komen.”
“Sms’je… van… A… Alex”, stottert Annie. Ze schakelt snel en begint met volle overtuiging te vertellen. “Ik dacht: laat ik Boris nog even uitlaten en loop snel naar buiten. Ik heb net de deur open en daar val ik toch over de schoenen die Alex op de mat had uitgedaan. Ik vloog achterover en viel keihard op de grond. Het deed zo’n pijn. Ik vertrouwde het niet dus zijn we even naar het ziekenhuis gegaan. Meer dan anderhalf uur moeten wachten tot we aan de beurt waren en toen nog drie kwartier op de uitslag.”
Annie gaat gespannen verder: “Gelukkig zijn het alleen maar kneuzingen en geen botbreuken. Ik had wel iets willen berichten maar de mobieltjes moesten uit vanwege de röntgenapparaten, snap je?”
De andere bestuursleden knikken instemmend maar Simone volgt argwanend haar relaas. Annie voelt dat Simone haar niet gelooft en doet er nog een schepje bovenop.
“Het was een geluk dat Alex thuis was en me zo goed heeft verzorgd en een handjevol paracetamol heeft gegeven, anders had ik dit allemaal moeten missen. Dat zou ik als grote fan wel heel jammer hebben gevonden”, besluit Annie haar verhaal en negeert daarbij dezelfde priemende blik van Simone als tijdens de lezing.

“Ik drink mijn kopje koffie leeg”, zegt Simone, “en dan ga ik, want ik moet nog een heel eind rijden. Dames, bedankt voor de belangstelling en de goede organisatie. Tot ziens!”
“Och Annie”, zegt Simone, “voordat ik het vergeet: ik heb nog een gesigneerd exemplaar van ‘Op klaarlichte dag’ voor de fijne samenwerking.”
Verrast loopt Annie naar Simone en neemt het boek in ontvangst. Simone houdt echter het boek net iets langer vast dan nodig. Hun blikken kruisen elkaar. “Annie, je medebestuursleden kun je dit verhaal nog wijs maken, maar mij niet.”
“Ik weet niet wat je bedoelt”, antwoordt Annie scherp. “Nou”, zegt Simone, “Nathalie in dit boek vlucht voor huiselijk geweld. Zelf heb ik het gelukkig nooit mee gemaakt, maar ik heb wel heel veel onderzoek gedaan voordat ik over dit uiterst gevoelig onderwerp kon schrijven.”

Vertrouwelijk legt Simone een hand op Annie’s schouder. “Jouw verhaal klopt niet Annie! Je maakte een fout in je verzonnen verhaal. Als je over iets struikelt zoals die schoenen van Alex dan val je voorover en niet achterover! Alex had gehoopt dat jij vandaag niet naar mijn lezing zou komen, daarom had hij dat sms’je gestuurd naar Marie. Alex was bang voor het verhaal dat jij vandaag zou horen, dat jij je zou herkennen in Nathalie. Bang dat jij net als zij ook ooit op het idee zou komen om hem te verlaten. Daarom heeft hij geprobeerd om je met lichamelijk geweld thuis te houden. Je verhaal was niet waterdicht Annie. Al tijdens de lezing herkende ik die angstige uitdrukking op je gezicht.”
Annie overweegt koortsachtig of ze zal bekennen of niet.
“Simone… soms overtreft de werkelijkheid de grootste fantasie, sinds Alex in de VUT is, wordt het alleen nog erger. Maar ik heb geen keus, ik heb geen keus! Veertig jaar huwelijk gooi je niet zomaar weg!”, snikt Annie. Simone omarmt Annie en fluistert: “Je hebt altijd een keus Annie, alleen de weg naar de juiste keuze zal niet makkelijk zijn, maar zeker niet onmogelijk!”
“Ik zal erover nadenken”, belooft Annie, kijkt op haar horloge en besluit snel naar huis te gaan. Want Alex houdt niet van laatkomers.