Willy Hoeben nieuwe voorzitter Unie NKV

De Unie Nederlandse Katholieke Vrouwenbeweging (Unie NKV), waarbij ZijActief Limburg is aangesloten, heeft sinds haar jaar¬vergadering een nieuwe voorzitter: Willy Hoeben-Los, tevens penningmeester in het provinciaal bestuur van onze vereniging.

Willy is geboren in 1944 in Hendrik Ido Ambacht, verhuisde in 1964 naar Limburg en woont sinds 1981 met haar man in Maria-Hoop. Toen in 1984 haar jongste kind naar de kleuterschool ging, meldde ze zich bij de plaatselijke afdeling van de Limburgse Vrouwen¬beweging (nu ZijActief Limburg) en aanvaardde daar meteen de functie van secretaris / penningmeester, na een aantal jaren gevolgd door voorzitter¬schap van de afdeling. Daarnaast was ze in de jaren 1994-2006 secretarieel medewerker op het provin¬ciale servicebureau. Vanaf november 2008 is ze penningmeester van het provinciaal bestuur van ZijActief Limburg, sinds januari 2011 is ze officieel afgevaardigde van deze organisatie in het Algemeen Bestuur van de Unie NKV.

‘Een leven lang leren’ is haar motto. Als moeder ging ze boeken lezen over opvoeding, (ortho)¬pedagogiek en gezondheid, nu zijn het kunstgeschiedenis en filosofie. "Hoe ouder ik word, des te meer besef ik dat ik zo weinig weet. Het leven van nu, levensbeschouwelijk, economisch, is zo geheel anders dan in de tijd van mijn ouders en toen mijn kinderen jong waren. Leven is bijzonder fascinerend als je de ontwikkelingen volgt en daarbij een stem in het kapittel wilt hebben."

Over de Unie NKV, een samenwerkingsverband van katholieke vrouwen¬organisaties, aangesloten bij de Nederlandse VrouwenRaad en het Verband Katholieke Maatschappelijke Organisaties, bij de Europese Alliantie van katholieke vrouwenorganisaties Andante en de World Union of Catholic Women's Organisations (WUCWO), zegt ze: “Wij gaan voor solidariteit met onze naasten, niet alleen in onze directe omgeving, maar wereldwijd: ervaringen en kennis uitwisselen, van elkaar leren, ontplooien, verbeteringen realiseren waar het nodig en mogelijk is. Daar willen we graag ook de jongere generaties bij betrekken. Ook zij worden nog dikwijls geconfronteerd met onbegrip en onwil met name wat betreft het combineren van betaald werk buitenshuis en onbetaald werk thuis, of het doorstromen naar hogere regionen binnen hun werksituatie. Alleen wanneer wij als vrouwen samen optrekken, en dat doen we graag, kunnen wij zaken ten goede veranderen.”

Terug