Banholt - Afdelingsnieuws
Maandag 17 april 2012:
Hospice Martinus te Mechelen, lezing door Lenie Willems
Iedereen krijgt met de dood te maken. Praten over de dood is echter moeilijk, en zeker praten met iemand die binnenkort gaat sterven. Lenie Willems werkt al vanaf het begin bij het hospice Martinus in Mechelen. Werken in een hospice is niet altijd gemakkelijk. Lenie vergelijkt het werk met de boom die op de binnenplaats van het hospice staat. Deze boom kijkt uit op alle kamers van het hospice, hij ziet alles, maar zwijgt overal over. Zo is het ook met de medewerkers van het hospice.
In het hospice in Mechelen werken ze met een team dat uit 11 personeelsleden bestaat. Daarnaast maken ze per week nog gebruik van 21 vrijwilligers. Wanneer je als vrijwilliger in het hospice wilt gaan werken, vindt er eerst een grondig intake-gesprek plaats. Tijdens dit gesprek wordt bekeken of jij wel geschikt bent voor dit werk. Vervolgens krijg je nog een scholing en moet je meelopen met een vrijwilliger. Voortduren worden er ook thema-avonden georganiseerd voor de vrijwilligers die in het hospice werken.
Het hospice beschikt over 6 kamers, met ieder een eigen badkamer en WC. De kamers zijn ingericht met een bed, kast, bank en tv. Je mag ze naar eigen inzicht persoonlijk aankleden. Er is een gezamenlijke huiskamer en een grote keuken. Iedereen kan uit een menu een keuze maken, welke maaltijd hij wil eten. De maaltijden worden aangeleverd in éénpersoonsporties en door iedereen afzonderlijk op het moment van zijn keuze genuttigd.
Er is ook een speelhoekje ingericht, zodat ook kleine kinderen op bezoek kunnen komen.
Daarnaast beschikt het hospice nog over een stiltekamer, waar iemand zich desgewenst terug kan trekken.
De patiënten in het hospice variëren in leeftijd van 45 tot 90 jaar. De meesten lijden aan kanker. Wanneer iemand is uitbehandeld en in de terminale fase terecht is gekomen, kan hij kiezen voor opname in een hospice. Hiervoor is een indicatie van het CIS nodig. De zorg in het hospice Mechelen wordt geleverd door Sevagram thuiszorg.
Er wordt 24 uur per dag zorg geboden. Deze zorg is erop gericht het leven te verzachten, maar niet te verlengen. Er vinden dan ook geen medische behandelingen plaats. Je bent hier geen patiënt, maar bewoner. Er wordt palliatieve terminale zorg geleverd, waarbij er alle aandacht is voor wat de gast zelf wil. Zo wordt er ook veel aandacht besteed aan massage. Tijdens een massage kan de zieke zich volledig ontspannen en ontstaat vaak de mogelijkheid voor een goed gesprek.
Gemiddeld vinden er zo’n 50 sterfgevallen per jaar plaats in het hospice. Na een sterfgeval komt er vaak abrupt een einde aan het contact met de nabestaanden. Ter verwerking vindt er twee keer per jaar een herdenkingsdienst plaats in het hospice voor alle familieleden van de overledenen. Zo kan men iedereen nog eens terugzien en even bijpraten.
Het was een zeer boeiende lezing, waar iedereen doodstil naar heeft zitten luisteren!!
(verslag geschreven door Miranda Dobbelstein)
*********************
Dinsdag 10 april 2012: Excursie
Verslag Floriade 2012
Met 1 haan en 49 hennen vertrokken we even voor half 10, opgehaald door de dames van Eijsden, richting Floriade. De weergoden waren ons helaas niet zo goed gezind waardoor het een natte kennismaking was met dit evenement. Men wist niet achter welke paraplu men aan moest lopen!
De paraplu van Lies Waber was niet tegen zoveel water bestand en bezweek zienderogen steeds meer onder de last.Via de paviljoens van Spanje , Italie, Tunesie en Afghanistan gingen we op zoek naar een droge plaats en lunch. Na een stoelen- en tafeldans zaten we dan eindelijk achter een kop koffie/soep en/of broodje.
Met de kabelbaan werden we naar het andere einde van het terrein gebracht. De druppels en beslagen ruiten belemmerden het uitzicht, maar gelukkig zette Mia Acampo haar ZONdagse gezicht op, wat veel goed maakte. In Relax and Heal stond de Helende Draak: “voor 50 cent verbrand ik u negatieve energie”. Dat wilden we dan wel eens zien. Na drie keer vuur blazen was hij klaar. Een teken dat we vol positieve energie zaten. Of was het toch “voor 50 cent bezeik ik u”?
Ook stond er een boom waarvan de stam hitte zou afgeven. Als je goed kijkt zie je dat Lies Waber in vuur en vlam staat.
In het paviljoen ït’s a tasty World stond een tafel gedekt met allemaal voedingsmiddelen van vilt gemaakt. Daarnaast was een computer scherm en een tafel met kringen. Als je uit de vele voedingsmiddelen je ontbijt / lunch en diner samenstelde en op de kringen plaatste, rekende de computer voor je uit hoeveel calorieën dat waren op een dag. Wij hebben ons paasdiner maar niet laten uitrekenen.
Door het bos , waar allerlei geluiden uit luidsprekers kwamen liepen we naar “The green engine”. In het bos kregen we door het natte weer de hoogst zeldzame parapluplant te zien. Was die regen toch nog ergens goed voor.
Bij Bloomin’Holland waren twee lichtshows te zien over bloemen. Eenmaal weer buiten begon het poppetjes te regenen (gek genoeg stond dat niet op de lijst van entertainment).
Tijd voor een welverdiende rustpauze.
Het mooiste hadden we voor het laatste bewaard. Villa flora met prachtige bloemen en bloemencreaties..
Vazen in het verband, een olifant van orchidëen en kunstige vormen.
Ook onze eigen bloemenmeisjes Tien en Angeline gaven acte de precense. Kleuren en geuren kwamen ons tegemoet. Vanaf de bovenetage had je een goed overzicht.
Zo langzaam aan werd het tijd om ons weer bij de bus te vervoegen waar we moe maar voldaan aankwamen. Heel even hebben we erover gedacht om in de bus op standplaats 50 in te stappen waar de bagageruimte vol stond met Warsteiner. Maar omdat we al genoeg vocht hadden gehad stapten we toch maar in de bus op standplaats 51 die ons weer terug naar Banholt bracht.
Ter afsluiting een (toepasselijk ) gedicht wat bij een beeld hoorde, maar waarvan de foto helaas mislukt is.
Vrouwenvuur
Als ik rechtop in mijn eigen stroom kan staan
Kan ik dansend de hele wereld aan
En krijg ik nieuwe energie uit het verlangen
De zilveren tinteling in mezelf te vangen
Van dit vrouwenvuur dat de kou kan verslaan
De zonnetjes van Banholt
(verslag geschreven door Ellij Huijnen)
******************
Zaterdag 31 maart 2012: Excursie
Bezoek en rondleiding in het klooster van de Zusters van het Arme Kind Jezus in Simpelveld.
Zaterdag 31 maart om 13u15 vertrokken we met een kleine groep richting Simpelveld. We reden eerst nog even langs de ouders van Elly Huynen(2), want ……. de vader van Elly had twee lekkere vlaaien voor ons gebakken voor bij de koffie.
We werden ontvangen door een vriendelijke zuster, die ons via een mooie lichte gang naar een vertrek bracht dat de feestzaal wordt genoemd. Een andere zuster deed de rondleiding, eerst in de kerk: een mooie lichte kerk met een paar echte oude beelden en een prachtig altaar. We bezochten het graf van de stichteres van deze congregatie: Clara Fey, een zuster van Duitse afkomst.
Zij stichtte deze congregatie in 1878 in Duitsland, waarna zijoveral in de wereld kloosters bouwde. Zo ook in Simpelveld, waar zij stierf in 1894. Zij was toen 79 jaar. Zij deed dit om de armste kinderen, die niemand en niets meer hadden, een thuis te geven.
Ze kwam naar Simpelveld met 200 kinderen en 200 zusters. Daar zijn ze begonnen, met giften van rijke mensen, het klooster te bouwen, dat in drie jaar verwezenlijkt is. Ze voorzagen in hun levensonderhoud door hun eigen groente te telen en prachtige borduurwerken en breiwerken te maken. Ook het vele naaiwerk bracht geld op. Momenteel zijn ze nog met 34 zusters.
Het devies van deze congregatie is Manet in Me (Blijft in mij), dat overal in de kerk, in het klooster en als hanger bij elke zuster te zien is.
We gingen met de lift naar boven, waar we met open mond naar geweldig mooie borduurwerken gekeken hebben. Daarna werd alles weer afgeschermd voor het licht.
Daarna naar beneden, waar we door een klein zustertje in het Duits uitleg kregen over hun kleding. Zij hebben het niet moeilijk wat ze vandaag weer aan zullen trekken: voor hen is het grijs en zwart.
We bekeken de kamer van Zuster Clara Fey. Als laatste mochten we haar slaapkamer bekijken met haar bed en de stoel waar ze in is gestorven. Als het klooster gesloten zal worden, wordt ze weer teruggebracht naar haar eigen geboorteland.
Tot slot werden we nog verwend met koffie en vlaai.
Het was een enerverende middag. Zonde dat zo’n prachtig gebouw, dat in de jaren 60 werd gerenoveerd, binnenkort gesloten zal worden.
(verslag geschreven door: Riny Essers)
*************
Maandag 12 maart 2012:
Limburgse streektaal, verschillen en overeenkomsten: door de heer Ton van de Wijngaard
De heer van de Wijngaard is streektaalfunctionaris bij het Huis voor de Kunsten Limburg sinds 2008. De website hiervan is: www.limburgsedialecten.nl
Er waren eerst 3 streektalen erkend in Nederland nl. het Nedersaksisch, het Fries en het Nederlands.
In 1997 is daar het Limburgs bijgekomen.
Om de verschillen tussen de diverse Limburgse dialecten vast te leggen zijn er in de 19e eeuw al zinnen vertaald in het Dialect van het Rijnland.
In 1914 zijn er lijsten rondgestuurd met Nederlandse woorden en daar moesten dan per plaats de dialect-woorden voor ingevuld worden. Er is ook een lijst van Mheer.
Op basis van de verschillende uitspraken is het Limburgse taalgebied opgedeeld in 6 gebieden, die begrensd worden door taalgrenzen.
Bijvoorbeeld:
Uerdingerlijn = ich _ ik
Benratherlijn = maken_ machen
Limburgs =ich mach
In het Limburgs wordt de klinker heel anders als het woord verkleind wordt zoals
dak=daekske
poal= poalke
tas=teske
Iedereen wist meteen veel verkleinwoorden, nu weten we meteen dat we in ZijActief een ratjetoe van dialecten hebben.
Ook typisch Limburgs: dezelfde klank, maar anders uitgesproken, is een andere betekenis (de zogenaamde stoot- en sleepklanken)
ein bein=een been
twiee bein=twee benen
In 2008 werd er een nieuw onderzoek gedaan of de streektaal nog veel gebruikt werd. Conclusie: de streektaal wordt nog veel gebruikt en is zeer vitaal.
Na de pauze kregen we nog een quiz met 20 vragen. Voor elk dialectwoord konden we kiezen uit 3 mogelijke Nederlandse vertalingen. Het was nog niet zo gemakkelijk om de goede antwoorden te vinden. De winnaar had maar 4 vragen fout. Zij kreeg een tas met 3 verschillende boekjes en een cd van Rowwen Heze.
De avond is omgevlogen.
(verslag geschreven door Lya Lardinois)
***************
Vrijdag 2 maart 2012: Wereldgebedsdag in Wittem
Voor de afwisseling vond de viering ter gelegenheid van Wereldgebedsdag in de namiddag plaats. Zes dames van onze afdeling namen deel aan deze inspirerende gebedsdienst.
Vrouwen van het wereldgebedsdagcomité uit Maleisië hebben voor het thema “Gerechtigheid voor allen” gekozen. Hun stelling is dat samenwerking met andere religies een voorbeeld van christelijke verdraagzaamheid is zodat er ooit gerechtigheid voor allen komt.
Na afloop vertrokken we naar de Gerarduszaal waar we onder het genot van lekkere koffie of thee konden bijpraten.
*************
Maandag 6 februari 2012:
Ontdek je talenten en hoe ga je er mee om: door Dhr. Wim Janssen
Deze masterclass is aangeboden door ZijActief Limburg
Dhr. Janssen werkt als analytisch therapeut in zijn eigen bedrijf “Ont-moet”.
De zitplaatsen waren verdeeld rond vijf tafels. Binnen deze groepen moesten diverse opdrachten worden uitgewerkt. Met behulp van het "Kwadrant van Ofman" leidde hij door deze avond:
Aan de hand van voorbeelden uit de praktijk verdiepten wij dit onderwerp. Na verdere informatie en interactie konden wij vaststellen dat wij het volgende hebben geleerd: Er zijn acht grote groepen van mensen: Sensitive, intuitively, introvert, extrovert, thinking, feeling, judging en percieving mensen. Maar de meesten hebben eigenschappen uit meerdere groepen in zich en kunnen niet zomaar in een laatje worden gestopt.
Kort samengevat is het resultat van deze masterclass:
Waardeer je eigen talenten, maar ook die van anderen! – en: Durf je talenten te laten zien!
*************
Maandag 16 januari 2012: Jaarvergadering
Deze jaarvergadering werd geopend door voorzitter Lenie Aarts. Vervolgens brachten penningmeester Marieke Waber en notulist Aurelia Renierkens hun verslagen uit.
Mia Jongen werd herkozen als bestuurslid, terwijl Wilma Bastings en Aurelia Renierkens niet meer herkiesbaar waren. Voor hun afscheid hadden de overgebleven bestuursleden een “ABC” voorgedragen (niet gezongen). Een leuke amusante act!
Aansluitend presenteerde Lenie Aarts het jaarprogramma 2012.
Tot slot werd er een ZijActief-quiz gehouden waarbij Mien Bendermacher de hoofdprijs won. Proficiat! De presentatie met belangrijke informatie over onze vereniging besloot de eerste helft van deze avond.
In de pauze werd traditiegetrouw “luxe gebak” geserveerd: een compositie uit sachertorte met aardbeien/slagroom en een bonbon.
De laatste agendapunt was voor iedereen een verrassing: Les Wiefkes verzorgden een spetterend optreden!
Het haalde zelfs de regionale pers. Daar gaat men blijkbaar zeer creatief om met de waarheid. Wetende dat onze meneer pastoor op de betreffende avond naar een zieke werd geroepen en aansluitend een andere vergadering bijwoonde, is de titel van dit artikel tenminste ongepast en minachtend te noemen….
“Meneer pastoor heeft ’n lekker vutje
Naar verluidt zijn ze behoorlijk populair bij de mannen. Les Wiefkes uit Mechelen, laten zich bij het schrijven van hun feestnummers dan ook inspireren door het andere geslacht.
Door Merel Visscher
Druk, druk, druk hebben Les Wiefkes het in de aanloop naar carnaval. Dameszittingen, herenzittingen, ze lopen wat af. Maar met carnaval zelf tref je ze op geen bühne aan. De drie dolle dagen vieren Hilde Vanderheijden, Saskia Meertens en Desiree Verbocht gewoon in hun eigen dorp, Mechelen. Het moet allemaal wel een beetje leuk blijven. „We geven ook nooit twee optredens op een avond.We vinden het namelijk vaak leuk om te blijven hangen.”
Les Wiefkes is voor de drie nog steeds een grote grap, die in 2007 is bedacht. Het begon op een schlageravond. Hilde: „We stonden er te luisteren en het viel ons op dat vooral mannen op dat podium stonden. Toen zeiden we tegen elkaar: ‘Volgend jaar staan wij er ook’.” Onlangs hebben ze een cd uitgebracht: Vrowluuj zunt kuusje. Niet omdat ze nu zo graag beroemd willen worden of schijfjes willen verkopen, nee: „We hadden twaalf nummers en dachten dat een cd wel leuk zou zijn”.
Nu is een bijkomend voordeel dat de broer van Saskia eigenaar is van de Marlstone-studio. Zo was die cd eigenlijk ook snel geregeld. Bij elkaar komen is ook niet zo’n probleem. Saskia, Desiree en Hilde wonen in dezelfde straat in Mechelen. Deze avond maakt het trio zich in het huis van Saskia op voor een optreden bij Zij-Aktief in Banholt. Want de dames doen niet alleen carnavalsoptredens. In een soort Tiroler-jurk met opgepofte boezem stappen Desiree en Hilde binnen, om de laatste puntjes op de i te zetten: een bonte pruik en wat glitters op de wangen.
Dat gebeurt na werktijd, want alle drie hebben ze een drukke baan en gezinsleven. „Daarom promoten we ons ook niet al te veel. Voor ons moet het vooral een hobby blijven.” Les Wiefkes zijn een beetje overgeëmancipeerd, zeggen de drie. „Vrijwel al onze liedjes gaan over mannen. Over dat we ze willen versieren, dat hij lekker moet kussen, een mooi mobiel moet hebben en een lekker vutje moet hebben.” Inmiddels hebben ze een repertoire met sprekende titels als Ich wil Danse, Ich wil ’t Sjefke en È bieteke pieng, over kleinzerige en hypochondrische mannen. Zoals gezegd geïnspireerd door het andere geslacht en „een klein beetje port”.
De dames vragen altijd om mannelijke assistentie uit het publiek bij hun optredens, wat tijdens een show voor de regionale afdeling van Zij-Aktief voor een nogal hilarische situatie zorgde. In het gezelschap zat namelijk maar één heer: meneer pastoor. „Maar hij deed heel leuk mee hoor, toen we Lekker vutje zongen.”
www.leswiefkes.hyves.nl
leswiefkes@gmail.com
Gepubliceerd op: 26.01.12 13:47, laatste update: 26.01.12 13:52”
*************
12 december 2011 kerstviering
Traditiegetrouw begonnen we met een bezoek aan onze parochiekerk. Daar verzorgden Mia Jongen en Karien Bours een inspirerende Woord- en Communiedienst, opgeluisterd door het Lief en Leed Koor onder leiding van Hans Scheijen.
Dit jaar waren Mia Jongen en “haar straat” aan de beurt om de kerstviering voor te bereiden. 
Ons verenigingslokaal ’t Kniengslook hebben ze heel mooi in kerstsfeer gebracht. Wij werden verwelkomd met een glas prosecco. Vervolgens konden we kiezen uit zuurvlees of saté, met friet en heerlijke gemengde salade. Uiteraard mocht appelmoes niet ontbreken. Velen moesten bij het dessert, een stukje ijstaart, heel langzaam eten...
Dit waren nog niet alle verrassingen. De dames van de “Breiberg en Terhoorsch” waren verkleedt als Kozakken en voerden een paar dansen op. Ze besloten hun optreden met het zelfgemaakte kerstlied (melodie: Jingle Bells):
Wij van ZijActief
Waren hier bijeen
Gezellig bij elkaar
Niemand stond alleen
Begonnen in de kerk
Daarna ’t beetre werk:
Lekker eten, goed gesprek
Niks was ons te gek.
ZijActief, ZijActief
Wenst u allemaal
Een heel gelukkig kerstfeest
En een schitterend Nieuwjaar
Met wat liefde en wat tijd
Voor de medemens
Veel geluk voor iedereen
Dat is onze wens.
Dit was een mooie afsluiting van een stukje voorbereiding op het aanstaande kerstfeest.
*************
Saamhorigheid
door Jan Gulikers
Waar mensen samen komen met een doel
en graag in elkaars nabijheid verkeren,
ontstaat een waarachtig groepsgevoel
waarop men vaak zo lang kan teren.
Schouder aan schouder, zij aan zij –
de hoofden naar elkaar gericht;
met elkaar verbonden, maar evenzeer vrij,
een band die bindt, maar ook verlicht.
Het heeft iets van geborgenheid,
te zien in elk klein gebaar;
hier krijgt men warmte, ruimte, tijd –
hier hebben mensen iets met elkaar.
*************