Leven
Als je van tijd tot tijd een crematie moet voorbereiden met een familie, treft je niet alleen het verdriet, je hoort ook altijd weer veel over de bijzondere betekenis die de overledene had en heeft voor familie en bekenden. De verhalen vormgeven in een viering brengt je ook bij je eigen eindigheid.
Weten dat je leven eens ophoudt, is voor sommige mensen een beangstigende en voor andere een geruststellende gedachte.
Terwijl ik door het raam naar buiten staar, goede teksten voor de crematie bedenkend, zie ik opeens de takken.
In de wei liggen wilgentakken, gesnoeid voor de winter. Ze hebben kou, regen, vorst en veel sneeuw meegemaakt. Als het voorjaar begint, gaan ze door de takkenversnipperaar om met hun resten de paadjes in de tuin te bedekken. Vol verbazing loop ik naar buiten om goed te kijken. Ja, ik zie het goed: aan de gesnoeide takken hangen de gele bloesemtrosjes. Alsof ze willen zeggen: “Je kunt ons wel afhakken, proberen dood te krijgen, maar wij blijven het leven doorgeven.”
Kon ik die verdrietige familie dit laten ervaren. Zien dat door alle lijden heen toch toekomst is. Of zoals onze kleindochter zei, pas bezig met pianoles: “Op jullie begrafenis speel ik
‘Lang zal ze leven’.”
Met andere woorden: Zalig Pasen.
Bertie Bemelmans - Stevens